Dagboek Hendrik Schroyens, item 11

Edit transcription:
...
Transcription saved
Enhance your transcribing experience by using full-screen mode

Transcription

You have to be logged in to transcribe. Please login or register and click the pencil-button again

het gevoel mijne zuster Theresia met het hoogst noodige

in een pakje gebonden en die zal mij misschien iets kunnen

zeggen over de mijnen. Als een storm kwam zij op mij

aangeloopen en haar eerste woorden waren de volgende:

Waar is Uwe vrouw en Uwe kinderen? die zijn tog ook hier?

Neen, was mijn antwoord, maar weet u dan niet

wat er van geworden is? Ik was hier in Antwerpen

om zaken, als men mij vertelde wat er in Lier gebeurde.

Wij weten niets van de gansche familie luide haar

antwoord. ieder is geblucht, slechts denkende aan zelf =

behoud, maar een oogenblik, ginds op dat bankje zit

onze moeter, en waarlijk daar zit die oude sukkel

ziekelijk een niet het onmisbare pakje aan den arme.

Als zij mij bemerkte begon zij te schreien en te ver =

halen het schrikkelijke van het bombardement. In hare

onwetenheid, dacht moedertje niet anders of wij waren ook

reeds gevlucht, zij vroeg dan ook heel onoozel weg, waar

staat de vrouw en de kinderen? en bij het vernemen van

mijn werkelijke toestand op dezen oogenblik is mij overtuigend

gebleken dat mijne oudje ook van hare schoondochter en

de kinderen hield. Het was dan ook een gejammer en

geween om de zinnen te verliezen.

Er viel niets aan te doen, en trachten in Lier te

komen, om te weten wat er in mijne woning en met mijne

vrouw en kinderen was gebeurd. was mijne eenige betrachting

en komen moet ik er. het koste wat wil, tot zoo noodig

mijn leven, mijn plicht als echtgenoot en vader gebood

het mij, en daar kom ik niet aan te kort, duizendmaal neen.

Ik ging naar de station overste op zoek, het =

geen niet gemakkelijk was om hem te vinden, maar

eindelijk daar is hij. Mijnheer was mijne vraag, is er

nog middle om met een trein naar Lier te gaan en

zoo ja, wanneer? Vele mijner stadgenooten waren

in denzelfden toestand als ik en verlangden ook zoo

mogelijk met eigen oogen te kunnen zien wat er was

gebeurd en waar de hunnen waren gebleven.

Onze zaak verstond de statie overste en be =

loofde ons een trein tegen 2 ure vanmiddag, dus na

volle 3 ure wachtens in de statie, want wij waren daar

van 11 ure voormiddag.

Op beloofde uur vertrokken wij en kwamen

zoo in Lier. Wat zag het daaruit? nog maar steeds

vertrekkenden, met pak en zak. de stad was reeds zelf

leeg geloopen. Het bombardeeren was opgehouden sinds

den morgen, maar zoo snel mogelijk naar huis. het kan

niet te rap en eindelijk, daar zijn wij er. Reeds aan de

statie, waar ik een buurman zag, en wien ik om nieuws

vroeg over de mijnen, had ik vernomen dat zij nog te huis

Transcription saved

het gevoel mijne zuster Theresia met het hoogst noodige

in een pakje gebonden en die zal mij misschien iets kunnen

zeggen over de mijnen. Als een storm kwam zij op mij

aangeloopen en haar eerste woorden waren de volgende:

Waar is Uwe vrouw en Uwe kinderen? die zijn tog ook hier?

Neen, was mijn antwoord, maar weet u dan niet

wat er van geworden is? Ik was hier in Antwerpen

om zaken, als men mij vertelde wat er in Lier gebeurde.

Wij weten niets van de gansche familie luide haar

antwoord. ieder is geblucht, slechts denkende aan zelf =

behoud, maar een oogenblik, ginds op dat bankje zit

onze moeter, en waarlijk daar zit die oude sukkel

ziekelijk een niet het onmisbare pakje aan den arme.

Als zij mij bemerkte begon zij te schreien en te ver =

halen het schrikkelijke van het bombardement. In hare

onwetenheid, dacht moedertje niet anders of wij waren ook

reeds gevlucht, zij vroeg dan ook heel onoozel weg, waar

staat de vrouw en de kinderen? en bij het vernemen van

mijn werkelijke toestand op dezen oogenblik is mij overtuigend

gebleken dat mijne oudje ook van hare schoondochter en

de kinderen hield. Het was dan ook een gejammer en

geween om de zinnen te verliezen.

Er viel niets aan te doen, en trachten in Lier te

komen, om te weten wat er in mijne woning en met mijne

vrouw en kinderen was gebeurd. was mijne eenige betrachting

en komen moet ik er. het koste wat wil, tot zoo noodig

mijn leven, mijn plicht als echtgenoot en vader gebood

het mij, en daar kom ik niet aan te kort, duizendmaal neen.

Ik ging naar de station overste op zoek, het =

geen niet gemakkelijk was om hem te vinden, maar

eindelijk daar is hij. Mijnheer was mijne vraag, is er

nog middle om met een trein naar Lier te gaan en

zoo ja, wanneer? Vele mijner stadgenooten waren

in denzelfden toestand als ik en verlangden ook zoo

mogelijk met eigen oogen te kunnen zien wat er was

gebeurd en waar de hunnen waren gebleven.

Onze zaak verstond de statie overste en be =

loofde ons een trein tegen 2 ure vanmiddag, dus na

volle 3 ure wachtens in de statie, want wij waren daar

van 11 ure voormiddag.

Op beloofde uur vertrokken wij en kwamen

zoo in Lier. Wat zag het daaruit? nog maar steeds

vertrekkenden, met pak en zak. de stad was reeds zelf

leeg geloopen. Het bombardeeren was opgehouden sinds

den morgen, maar zoo snel mogelijk naar huis. het kan

niet te rap en eindelijk, daar zijn wij er. Reeds aan de

statie, waar ik een buurman zag, en wien ik om nieuws

vroeg over de mijnen, had ik vernomen dat zij nog te huis


Transcription history
  • December 30, 2017 01:40:10 Marco Van der Made

    het gevoel mijne zuster Theresia met het hoogst noodige

    in een pakje gebonden en die zal mij misschien iets kunnen

    zeggen over de mijnen. Als een storm kwam zij op mij

    aangeloopen en haar eerste woorden waren de volgende:

    Waar is Uwe vrouw en Uwe kinderen? die zijn tog ook hier?

    Neen, was mijn antwoord, maar weet u dan niet

    wat er van geworden is? Ik was hier in Antwerpen

    om zaken, als men mij vertelde wat er in Lier gebeurde.

    Wij weten niets van de gansche familie luide haar

    antwoord. ieder is geblucht, slechts denkende aan zelf =

    behoud, maar een oogenblik, ginds op dat bankje zit

    onze moeter, en waarlijk daar zit die oude sukkel

    ziekelijk een niet het onmisbare pakje aan den arme.

    Als zij mij bemerkte begon zij te schreien en te ver =

    halen het schrikkelijke van het bombardement. In hare

    onwetenheid, dacht moedertje niet anders of wij waren ook

    reeds gevlucht, zij vroeg dan ook heel onoozel weg, waar

    staat de vrouw en de kinderen? en bij het vernemen van

    mijn werkelijke toestand op dezen oogenblik is mij overtuigend

    gebleken dat mijne oudje ook van hare schoondochter en

    de kinderen hield. Het was dan ook een gejammer en

    geween om de zinnen te verliezen.

    Er viel niets aan te doen, en trachten in Lier te

    komen, om te weten wat er in mijne woning en met mijne

    vrouw en kinderen was gebeurd. was mijne eenige betrachting

    en komen moet ik er. het koste wat wil, tot zoo noodig

    mijn leven, mijn plicht als echtgenoot en vader gebood

    het mij, en daar kom ik niet aan te kort, duizendmaal neen.

    Ik ging naar de station overste op zoek, het =

    geen niet gemakkelijk was om hem te vinden, maar

    eindelijk daar is hij. Mijnheer was mijne vraag, is er

    nog middle om met een trein naar Lier te gaan en

    zoo ja, wanneer? Vele mijner stadgenooten waren

    in denzelfden toestand als ik en verlangden ook zoo

    mogelijk met eigen oogen te kunnen zien wat er was

    gebeurd en waar de hunnen waren gebleven.

    Onze zaak verstond de statie overste en be =

    loofde ons een trein tegen 2 ure vanmiddag, dus na

    volle 3 ure wachtens in de statie, want wij waren daar

    van 11 ure voormiddag.

    Op beloofde uur vertrokken wij en kwamen

    zoo in Lier. Wat zag het daaruit? nog maar steeds

    vertrekkenden, met pak en zak. de stad was reeds zelf

    leeg geloopen. Het bombardeeren was opgehouden sinds

    den morgen, maar zoo snel mogelijk naar huis. het kan

    niet te rap en eindelijk, daar zijn wij er. Reeds aan de

    statie, waar ik een buurman zag, en wien ik om nieuws

    vroeg over de mijnen, had ik vernomen dat zij nog te huis


  • December 30, 2017 01:33:52 Marco Van der Made

    het gevoel mijne zuster Theresia met het hoogst noodige

    in een pakje gebonden en die zal mij misschien iets kunnen

    zeggen over de mijnen. Als een storm kwam zij op mij

    aangeloopen en haar eerste woorden waren de volgende:

    Waar is Uwe vrouw en Uwe kinderen? die zijn tog ook hier?

    Neen, was mijn antwoord, maar weet u dan niet

    wat er van geworden is? Ik was hier in Antwerpen

    om zaken, als men mij vertelde wat er in Lier gebeurde.

    Wij weten niets van de gansche familie luide haar

    antwoord. ieder is geblucht, slechts denkende aan zelf =

    behoud, maar een oogenblik, ginds op dat bankje zit

    onze moeter, en waarlijk daar zit die oude sukkel

    ziekelijk een niet het onmisbare pakje aan den arme.

    Als zij mij bemerkte begon zij te schreien en te ver =

    halen het schrikkelijke van het bombardement. In hare

    onwetenheid, dacht moedertje niet anders of wij waren ook

    reeds gevlucht, zij vroeg dan ook heel onoozel weg, waar

    staat de vrouw en de kinderen? en bij het vernemen van

    mijn werkelijke toestand op dezen oogenblik is mij overtuigend

    gebleken dat mijne oudje ook van hare schoondochter en

    de kinderen hield. Het was dan ook een gejammer en

    geween om de zinnen te verliezen.

    Er viel niets aan te doen, en trachten in Lier te

    komen, om te weten wat er in mijne woning en met mijne


  • December 30, 2017 01:28:57 Marco Van der Made

    het gevoel mijne zuster Theresia met het hoogst noodige

    in een pakje gebonden en die zal mij misschien iets kunnen

    zeggen over de mijnen. Als een storm kwam zij op mij

    aangeloopen en haar eerste woorden waren de volgende:

    Waar is Uwe vrouw en Uwe kinderen? die zijn tog ook hier?

    Neen, was mijn antwoord, maar weet u dan niet

    wat er van geworden is? Ik was hier in Antwerpen

    om zaken, als men mij vertelde wat er in Lier gebeurde.



Description

Save description
  • 52.0704978||4.3006999000000405||

    Den Haag

    ||1
Location(s)
  • Story location Den Haag


ID
6363 / 109040
Source
http://europeana1914-1918.eu/...
Contributor
Dominique Schroyens
License
http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/




  • Home Front
  • Remembrance



Notes and questions

Login to leave a note