Dagboek Joannes Fierens., item 69

Edit transcription:
...
Transcription saved
Enhance your transcribing experience by using full-screen mode

Transcription

You have to be logged in to transcribe. Please login or register and click the pencil-button again

vernemen. De Zuster beloofde ons om

's avonds nog eens toegelaten te worden

aan zijn beddeken. Oh dat was goed,

wij zullen ons ventje nog eens mogen

zien. Eindelijk avond geworden,

mocht moeder en ik voor eenige

minuten in de kamer

komen terwijl hij sliep want ons

zien ware niet goed geweest, dan

zou hij kunnen schreiën bij ons

heengaan en dit zou hem wel ..

en nadeel doen.

Och Zuster,

wat is dat ? Een hoestbui overvalt

hem, hij leed terzelvertijd nog aan

bronchietis en dit was nu toch zoo

erg. Geen geluid kwam er nog

langs den mond geen adem niets

meer. dit ales dooe een buisje

hetwelk bevestig was in de keel


Hierdoor ook moest nu de keel

gezuiverd worden. Het was een

aardig aanzien het scheen wel

of gansch de keel maar eene wonde

was, het bloed langs de wonde

Moeder kon zich niet weerhouden

haar schat uit het beddeken te

nemen om hem eenige oogenblikken

op haar schoot te koesteren.

Eenige dagen nog in angst doorgebracht,

de doktor zelf had niet veel

hoop, want aan de zuster had hij

gezegd dat de ziekte zich te ver had

vastgezet, dat hij weg zou kwij

de zuster maakte mij zulks bekent,

zoo ze zegde ons niet te erg te

verschrikken bij een ongunstige boodschap

In de kamer wierden wij niet meer

toegelaten, enkel konden wij komen

vernemen naar zijn toestand

Transcription saved

vernemen. De Zuster beloofde ons om

's avonds nog eens toegelaten te worden

aan zijn beddeken. Oh dat was goed,

wij zullen ons ventje nog eens mogen

zien. Eindelijk avond geworden,

mocht moeder en ik voor eenige

minuten in de kamer

komen terwijl hij sliep want ons

zien ware niet goed geweest, dan

zou hij kunnen schreiën bij ons

heengaan en dit zou hem wel ..

en nadeel doen.

Och Zuster,

wat is dat ? Een hoestbui overvalt

hem, hij leed terzelvertijd nog aan

bronchietis en dit was nu toch zoo

erg. Geen geluid kwam er nog

langs den mond geen adem niets

meer. dit ales dooe een buisje

hetwelk bevestig was in de keel


Hierdoor ook moest nu de keel

gezuiverd worden. Het was een

aardig aanzien het scheen wel

of gansch de keel maar eene wonde

was, het bloed langs de wonde

Moeder kon zich niet weerhouden

haar schat uit het beddeken te

nemen om hem eenige oogenblikken

op haar schoot te koesteren.

Eenige dagen nog in angst doorgebracht,

de doktor zelf had niet veel

hoop, want aan de zuster had hij

gezegd dat de ziekte zich te ver had

vastgezet, dat hij weg zou kwij

de zuster maakte mij zulks bekent,

zoo ze zegde ons niet te erg te

verschrikken bij een ongunstige boodschap

In de kamer wierden wij niet meer

toegelaten, enkel konden wij komen

vernemen naar zijn toestand


Transcription history
  • March 3, 2017 19:14:30 Wolfgang Dekeyser

    vernemen. De Zuster beloofde ons om

    's avonds nog eens toegelaten te worden

    aan zijn beddeken. Oh dat was goed,

    wij zullen ons ventje nog eens mogen

    zien. Eindelijk avond geworden,

    mocht moeder en ik voor eenige

    minuten in de kamer

    komen terwijl hij sliep want ons

    zien ware niet goed geweest, dan

    zou hij kunnen schreiën bij ons

    heengaan en dit zou hem wel ..

    en nadeel doen.

    Och Zuster,

    wat is dat ? Een hoestbui overvalt

    hem, hij leed terzelvertijd nog aan

    bronchietis en dit was nu toch zoo

    erg. Geen geluid kwam er nog

    langs den mond geen adem niets

    meer. dit ales dooe een buisje

    hetwelk bevestig was in de keel


    Hierdoor ook moest nu de keel

    gezuiverd worden. Het was een

    aardig aanzien het scheen wel

    of gansch de keel maar eene wonde

    was, het bloed langs de wonde

    Moeder kon zich niet weerhouden

    haar schat uit het beddeken te

    nemen om hem eenige oogenblikken

    op haar schoot te koesteren.

    Eenige dagen nog in angst doorgebracht,

    de doktor zelf had niet veel

    hoop, want aan de zuster had hij

    gezegd dat de ziekte zich te ver had

    vastgezet, dat hij weg zou kwij

    de zuster maakte mij zulks bekent,

    zoo ze zegde ons niet te erg te

    verschrikken bij een ongunstige boodschap

    In de kamer wierden wij niet meer

    toegelaten, enkel konden wij komen

    vernemen naar zijn toestand


  • March 3, 2017 19:13:35 Wolfgang Dekeyser

    vernemen. De Zuster beloofde ons om

    's avonds nog eens toegelaten te worden

    aan zijn beddeken. Oh dat was goed,

    wij zullen ons ventje nog eens mogen

    zien. Eindelijk avond geworden,

    mocht moeder en ik voor eenige

    minuten in de kamer

    komen terwijl hij sliep want ons

    zien ware niet goed geweest, dan

    zou hij kunnen schreiën bij ons

    heengaan en dit zou hem wel ..

    en nadeel doen.

    Och Zuster,

    wat is dat ? Een hoestbui overvalt

    hem, hij leed terzelvertijd nog aan

    bronchietis en dit was nu toch zoo

    erg. Geen geluid kwam er nog

    langs den mond geen adem niets

    meer. dit ales dooe een buisje

    hetwelk bevestig was in de keel


    Hierdoor ook moest nu de keel

    gezuiverd worden. Het was een

    aardig aanzien het scheen wel

    of gansch de keel maar eene wonde

    was, het bloed langs de wonde

    Moeder kon zich niet weerhouden

    haar schat uit het beddeken te

    nemen om hem eenige oogenblikken

    op haar schoot te koesteren.

    Eenige dagen nog in angst doorgebracht,

    de doktor zelf had niet veel

    hoop, want aan de zuster had hij

    gezegd dat de ziekte zich te ver had

    vastgezet, dat hij weg zou kwij

    de zuster maakte mij zulks bekent


  • March 3, 2017 19:10:18 Wolfgang Dekeyser

    vernemen. De Zuster beloofde ons om

    's avonds nog eens toegelaten te worden

    aan zijn beddeken. Oh dat was goed,

    wij zullen ons ventje nog eens mogen

    zien. Eindelijk avond geworden,

    mocht moeder en ik voor eenige

    minuten in de kamer

    komen terwijl hij sliep want ons

    zien ware niet goed geweest, dan

    zou hij kunnen schreiën bij ons

    heengaan en dit zou hem wel ..

    en nadeel doen.

    Och Zuster,

    wat is dat ? Een hoestbui overvalt

    hem, hij leed terzelvertijd nog aan

    bronchietis en dit was nu toch zoo

    erg. Geen geluid kwam er nog

    langs den mond geen adem niets

    meer. dit ales dooe een buisje

    hetwelk bevestig was in de keel




Description

Save description
  • 51.5932716||4.5375943||

    Oudenbosch

    ||1
Location(s)
  • Story location Oudenbosch


ID
13890 / 148379
Source
http://europeana1914-1918.eu/...
Contributor
Peter Van Dessel
License
http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/




  • Remembrance



Notes and questions

Login to leave a note