Dagboek Joannes Fierens., item 36

Edit transcription:
...
Transcription saved
Enhance your transcribing experience by using full-screen mode

Transcription

You have to be logged in to transcribe. Please login or register and click the pencil-button again

daar konden blijven. Maar

dit was hun, zoo zegde de zuster

niet mogelijk daar er iedere

avond zooveel binnenkwamen,

die dan wel konden vernachten

doch s anderdaags weer moesten

vertrekken. Ik zag en begreep

het heel wel volgens de drukte

die hier heerschte. Maar onze

vader zoo oud en ziek niet meer

kunnnende gaan zou dit dan

toch geene uitzondering mogen

zijn.

Men bracht mij bij onze

ouders, nu waren ze ieder

gezeten in een leunstoel, met

nog zoovele ander; zelfs stervende,

in eene ruime plaats.

doch hoe akelig zag het er

hier uit. Inderdaad daar vlk

voor hen, de matras op den vloer


want bedden stonden hier niet,

lag een zieke jongeling, afgemat

door d vlucht te zieltogen; de

dood voor deze was nabij, zijne

moeder zat aan zijne zijde.

Daar naast en dan nog al zieken,

ouden en gebrekkige; en die

allen ook zij waren gevlucht om

het weinige leven dat hu nog

overbleef te redden.

Ik zag dadelijk aan mijne ouders

dat ze niet gaarne tussche al dit

wee, en wat wel het treurigste

nog van ons gescheiden, waren.

doch niet de minste klacht

lieten ze hooren.

Op mijne vraag of ze niet liever

bij ons zouden zijn was het of

ze wer gansch herleefden.

Ja, zegde vader maar dit zal voor

u te moeilijk zijn

Transcription saved

daar konden blijven. Maar

dit was hun, zoo zegde de zuster

niet mogelijk daar er iedere

avond zooveel binnenkwamen,

die dan wel konden vernachten

doch s anderdaags weer moesten

vertrekken. Ik zag en begreep

het heel wel volgens de drukte

die hier heerschte. Maar onze

vader zoo oud en ziek niet meer

kunnnende gaan zou dit dan

toch geene uitzondering mogen

zijn.

Men bracht mij bij onze

ouders, nu waren ze ieder

gezeten in een leunstoel, met

nog zoovele ander; zelfs stervende,

in eene ruime plaats.

doch hoe akelig zag het er

hier uit. Inderdaad daar vlk

voor hen, de matras op den vloer


want bedden stonden hier niet,

lag een zieke jongeling, afgemat

door d vlucht te zieltogen; de

dood voor deze was nabij, zijne

moeder zat aan zijne zijde.

Daar naast en dan nog al zieken,

ouden en gebrekkige; en die

allen ook zij waren gevlucht om

het weinige leven dat hu nog

overbleef te redden.

Ik zag dadelijk aan mijne ouders

dat ze niet gaarne tussche al dit

wee, en wat wel het treurigste

nog van ons gescheiden, waren.

doch niet de minste klacht

lieten ze hooren.

Op mijne vraag of ze niet liever

bij ons zouden zijn was het of

ze wer gansch herleefden.

Ja, zegde vader maar dit zal voor

u te moeilijk zijn


Transcription history
  • February 22, 2017 22:03:50 Wolfgang Dekeyser

    daar konden blijven. Maar

    dit was hun, zoo zegde de zuster

    niet mogelijk daar er iedere

    avond zooveel binnenkwamen,

    die dan wel konden vernachten

    doch s anderdaags weer moesten

    vertrekken. Ik zag en begreep

    het heel wel volgens de drukte

    die hier heerschte. Maar onze

    vader zoo oud en ziek niet meer

    kunnnende gaan zou dit dan

    toch geene uitzondering mogen

    zijn.

    Men bracht mij bij onze

    ouders, nu waren ze ieder

    gezeten in een leunstoel, met

    nog zoovele ander; zelfs stervende,

    in eene ruime plaats.

    doch hoe akelig zag het er

    hier uit. Inderdaad daar vlk

    voor hen, de matras op den vloer


    want bedden stonden hier niet,

    lag een zieke jongeling, afgemat

    door d vlucht te zieltogen; de

    dood voor deze was nabij, zijne

    moeder zat aan zijne zijde.

    Daar naast en dan nog al zieken,

    ouden en gebrekkige; en die

    allen ook zij waren gevlucht om

    het weinige leven dat hu nog

    overbleef te redden.

    Ik zag dadelijk aan mijne ouders

    dat ze niet gaarne tussche al dit

    wee, en wat wel het treurigste

    nog van ons gescheiden, waren.

    doch niet de minste klacht

    lieten ze hooren.

    Op mijne vraag of ze niet liever

    bij ons zouden zijn was het of

    ze wer gansch herleefden.

    Ja, zegde vader maar dit zal voor

    u te moeilijk zijn


  • February 22, 2017 22:00:49 Wolfgang Dekeyser

    daar konden blijven. Maar

    dit was hun, zoo zegde de zuster

    niet mogelijk daar er iedere

    avond zooveel binnenkwamen,

    die dan wel konden vernachten

    doch s anderdaags weer moesten

    vertrekken. Ik zag en begreep

    het heel wel volgens de drukte

    die hier heerschte. Maar onze

    vader zoo oud en ziek niet meer

    kunnnende gaan zou dit dan

    toch geene uitzondering mogen

    zijn.

    Men bracht mij bij onze

    ouders, nu waren ze ieder

    gezeten in een leunstoel, met

    nog zoovele ander; zelfs stervende,

    in eene ruime plaats.

    doch hoe akelig zag het er

    hier uit. Inderdaad daar vlk

    voor hen, de matras op den vloer


  • February 22, 2017 21:57:47 Wolfgang Dekeyser

Description

Save description
  • 51.5932716||4.5375943||

    Oudenbosch

    ||1
Location(s)
  • Story location Oudenbosch


ID
13890 / 148344
Source
http://europeana1914-1918.eu/...
Contributor
Peter Van Dessel
License
http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/




  • Remembrance



Notes and questions

Login to leave a note