Dagboek Joannes Fierens., item 31

Edit transcription:
...
Transcription saved
Enhance your transcribing experience by using full-screen mode

Transcription

You have to be logged in to transcribe. Please login or register and click the pencil-button again

Vader werd dan in een ziekenwagentje

gelegd, moeder en

zuster er naast gingen tone van

ons weg. Allen met tranen

in de oogen en een laatste tot weerzien

zeggende, het was hard.

Vader dankte ons om hetgeen

we voo hen hadden gedaan.

Hij was zeer tevreden over deze

regeling. wij zouden daar misschien

onze andere broeders met

familiën weervinden. en hij ook

wist dat het den belgen daar

goed ging

Voor ons echter drongen zijne

woorden, zijn blik; zijn diepen

handdruk dieper in het hart,

bijzonder dien dank konden wij

niet verdragen.

Nu klonken ons de woorden:

Nooit kan een kind zijne


ouders vergelden wat ze voor hen

hebben gedaan helderder in de ooren

En wij zouden u nu op dezen oogenblik

verlaten, onzen plicht tegenover

u maar half vervullen.

U verlaten om niet meer weer te

zien, u in uwe laatste dagen niet

meer bijstaan en trachten te

verzachten.

Neen, vader en moeder, spreek de

woorden niet uit zooals zoovele

andere moeten doen. Men mag

niet meer op zijn eien kinderen

betrouwen.

Jules was instusschen alreeds naar

het belgisch consultaat gegaan om

inlichtingen over de reis naar

Engeland, onze pakken waren al

weggebracht voor den trein naar

Vlissingen.

Ik was wat verderop eens gaan

Transcription saved

Vader werd dan in een ziekenwagentje

gelegd, moeder en

zuster er naast gingen tone van

ons weg. Allen met tranen

in de oogen en een laatste tot weerzien

zeggende, het was hard.

Vader dankte ons om hetgeen

we voo hen hadden gedaan.

Hij was zeer tevreden over deze

regeling. wij zouden daar misschien

onze andere broeders met

familiën weervinden. en hij ook

wist dat het den belgen daar

goed ging

Voor ons echter drongen zijne

woorden, zijn blik; zijn diepen

handdruk dieper in het hart,

bijzonder dien dank konden wij

niet verdragen.

Nu klonken ons de woorden:

Nooit kan een kind zijne


ouders vergelden wat ze voor hen

hebben gedaan helderder in de ooren

En wij zouden u nu op dezen oogenblik

verlaten, onzen plicht tegenover

u maar half vervullen.

U verlaten om niet meer weer te

zien, u in uwe laatste dagen niet

meer bijstaan en trachten te

verzachten.

Neen, vader en moeder, spreek de

woorden niet uit zooals zoovele

andere moeten doen. Men mag

niet meer op zijn eien kinderen

betrouwen.

Jules was instusschen alreeds naar

het belgisch consultaat gegaan om

inlichtingen over de reis naar

Engeland, onze pakken waren al

weggebracht voor den trein naar

Vlissingen.

Ik was wat verderop eens gaan


Transcription history
  • February 22, 2017 21:20:02 Wolfgang Dekeyser

    Vader werd dan in een ziekenwagentje

    gelegd, moeder en

    zuster er naast gingen tone van

    ons weg. Allen met tranen

    in de oogen en een laatste tot weerzien

    zeggende, het was hard.

    Vader dankte ons om hetgeen

    we voo hen hadden gedaan.

    Hij was zeer tevreden over deze

    regeling. wij zouden daar misschien

    onze andere broeders met

    familiën weervinden. en hij ook

    wist dat het den belgen daar

    goed ging

    Voor ons echter drongen zijne

    woorden, zijn blik; zijn diepen

    handdruk dieper in het hart,

    bijzonder dien dank konden wij

    niet verdragen.

    Nu klonken ons de woorden:

    Nooit kan een kind zijne


    ouders vergelden wat ze voor hen

    hebben gedaan helderder in de ooren

    En wij zouden u nu op dezen oogenblik

    verlaten, onzen plicht tegenover

    u maar half vervullen.

    U verlaten om niet meer weer te

    zien, u in uwe laatste dagen niet

    meer bijstaan en trachten te

    verzachten.

    Neen, vader en moeder, spreek de

    woorden niet uit zooals zoovele

    andere moeten doen. Men mag

    niet meer op zijn eien kinderen

    betrouwen.

    Jules was instusschen alreeds naar

    het belgisch consultaat gegaan om

    inlichtingen over de reis naar

    Engeland, onze pakken waren al

    weggebracht voor den trein naar

    Vlissingen.

    Ik was wat verderop eens gaan


  • February 22, 2017 21:19:51 Wolfgang Dekeyser

    Vader werd dan in een ziekenwagentje

    gelegd, moeder en

    zuster er naast gingen tone van

    ons weg. Allen met tranen

    in de oogen en een laatste tot weerzien

    zeggende, het was hard.

    Vader dankte ons om hetgeen

    we voo hen hadden gedaan.

    Hij was zeer tevreden over deze

    regeling. wij zouden daar misschien

    onze andere broeders met

    familiën weervinden. en hij ook

    wist dat het den belgen daar

    goed ging

    Voor ons echter drongen zijne

    woorden, zijn blik; zijn diepen

    handdruk dieper in het hart,

    bijzonder dien dank konden wij

    niet verdragen.

    Nu klonken ons de woorden:

    Nooit kan een kind zijne


    ouders vergelden wat ze voor hen

    hebben gedaan helderder in de ooren

    En wij zouden u nu op dezen oogenblik

    verlaten, onzen plicht tegenover

    u maar half vervullen.

    U verlaten om niet meer weer te

    zien, u in uwe laatste dagen niet

    meer bijstaan en trachten te

    verzachten.

    Neen, vader en moeder, spreek de

    woorden niet uit zooals zoovele

    andere moeten doen. Men mag

    niet meer op zijn eien kinderen

    betrouwen.

    Jules was instusschen alreeds naar

    het belgisch consultaat gegaan om

    inlichtingen over de reis naar

    Engeland, onze pakken waren al

    weggebracht voor den trein naar

    Vlissingen.

    Ik was wat verderio eens gaan


  • February 22, 2017 21:16:25 Wolfgang Dekeyser

    Vader werd dan in een ziekenwagentje

    gelegd, moeder en

    zuster er naast gingen tone van

    ons weg. Allen met tranen

    in de oogen en een laatste tot weerzien

    zeggende, het was hard.

    Vader dankte ons om hetgeen

    we voo hen hadden gedaan.

    Hij was zeer tevreden over deze

    regeling. wij zouden daar misschien

    onze andere broeders met

    familiën weervinden. en hij ook

    wist dat het den belgen daar

    goed ging

    Voor ons echter drongen zijne

    woorden, zijn blik; zijn diepen

    handdruk dieper in het hart,

    bijzonder dien dank konden wij

    niet verdragen.

    Nu klonken ons de woorden:

    Nooit kan een kind zijne


Description

Save description
  • 51.45300360648221||3.568049143164103||

    Vlissingen

  • 51.5932716||4.5375943||

    Oudenbosch

    ||1
Location(s)
  • Story location Oudenbosch
  • Document location Vlissingen


ID
13890 / 148338
Source
http://europeana1914-1918.eu/...
Contributor
Peter Van Dessel
License
http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/




  • Remembrance



Notes and questions

Login to leave a note