Documenten van Aloïs Deurbroeck., item 4

Edit transcription:
...
Transcription saved
Enhance your transcribing experience by using full-screen mode

Transcription

You have to be logged in to transcribe. Please login or register and click the pencil-button again

 Linkerpagina 

weendt , die jonge dochter gaat gij hem

nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

weendt!

De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

trein met zijne lange rij rijtuigen staat

vaardig, op eenige oogenblikken is alles

volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

toch ginds op het Italieplein die handen,

die zakdoeken, die moeder die haar

zoontje onder de armen heeft opgenomen

om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

Traagzaam bracht ons het kolenvuur

in beweging, ieder zweeg bij het denken

naar heet slagveld!

((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

familie- en kennissen)) tot wederziens

morgsavonds misschien lig ik reeds op

het slagved onder de modder - of erg gekwets

door de kogel des vijands op het

veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

maar zienloos  ...  land  hand  heeft mij

 Rechterpagina 

gespaard.

Om elf uren voormiddag kwamen wij in

Mechelen aan, waar onzen depot is, welke

ééne volksmenigte, overheden van het leger

waren er tegenwoordig - en verzamelende  ... 

mannen om zoo per Compagnie - in de beste

orde naar de depot ons te begeven.

Bij ons aankomen de straten der stad

vol volk, de Cour des depot's vol volk, alle

plaatsen van het gebouw vol volk, hier en

daar zag ik één oude makker van mijne

Compagnie, die in 1903-4 en # met mij

onder de wapens was geweest, onrust

baarde op elk aangezicht.

Het was avond, van eten was er geen

spraak gezien ieder voorzich moest zorgen,

na loopen- en zoeken geluktte ik er eindelijk

in met enige mijner  oude  makkers

nachtverblijf te vinden in de stad,

in het prachtig ((St. Rombouts Collegie)).

De waarde overste ontving ons met

veel goedheid - maar wat wilt gij in

zulke omstandigheden? Nooit gaat nog

die plaats uit mijn geheugen - met haar



Transcription saved

 Linkerpagina 

weendt , die jonge dochter gaat gij hem

nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

weendt!

De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

trein met zijne lange rij rijtuigen staat

vaardig, op eenige oogenblikken is alles

volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

toch ginds op het Italieplein die handen,

die zakdoeken, die moeder die haar

zoontje onder de armen heeft opgenomen

om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

Traagzaam bracht ons het kolenvuur

in beweging, ieder zweeg bij het denken

naar heet slagveld!

((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

familie- en kennissen)) tot wederziens

morgsavonds misschien lig ik reeds op

het slagved onder de modder - of erg gekwets

door de kogel des vijands op het

veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

maar zienloos  ...  land  hand  heeft mij

 Rechterpagina 

gespaard.

Om elf uren voormiddag kwamen wij in

Mechelen aan, waar onzen depot is, welke

ééne volksmenigte, overheden van het leger

waren er tegenwoordig - en verzamelende  ... 

mannen om zoo per Compagnie - in de beste

orde naar de depot ons te begeven.

Bij ons aankomen de straten der stad

vol volk, de Cour des depot's vol volk, alle

plaatsen van het gebouw vol volk, hier en

daar zag ik één oude makker van mijne

Compagnie, die in 1903-4 en # met mij

onder de wapens was geweest, onrust

baarde op elk aangezicht.

Het was avond, van eten was er geen

spraak gezien ieder voorzich moest zorgen,

na loopen- en zoeken geluktte ik er eindelijk

in met enige mijner  oude  makkers

nachtverblijf te vinden in de stad,

in het prachtig ((St. Rombouts Collegie)).

De waarde overste ontving ons met

veel goedheid - maar wat wilt gij in

zulke omstandigheden? Nooit gaat nog

die plaats uit mijn geheugen - met haar




Transcription history
  • December 17, 2017 21:19:46 Arjan Stoffels

     Linkerpagina 

    weendt , die jonge dochter gaat gij hem

    nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

    verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

    weendt!

    De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

    trein met zijne lange rij rijtuigen staat

    vaardig, op eenige oogenblikken is alles

    volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

    toch ginds op het Italieplein die handen,

    die zakdoeken, die moeder die haar

    zoontje onder de armen heeft opgenomen

    om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

    tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

    Traagzaam bracht ons het kolenvuur

    in beweging, ieder zweeg bij het denken

    naar heet slagveld!

    ((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

    mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

    familie- en kennissen)) tot wederziens

    morgsavonds misschien lig ik reeds op

    het slagved onder de modder - of erg gekwets

    door de kogel des vijands op het

    veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

    maar zienloos  ...  land  hand  heeft mij

     Rechterpagina 

    gespaard.

    Om elf uren voormiddag kwamen wij in

    Mechelen aan, waar onzen depot is, welke

    ééne volksmenigte, overheden van het leger

    waren er tegenwoordig - en verzamelende  ... 

    mannen om zoo per Compagnie - in de beste

    orde naar de depot ons te begeven.

    Bij ons aankomen de straten der stad

    vol volk, de Cour des depot's vol volk, alle

    plaatsen van het gebouw vol volk, hier en

    daar zag ik één oude makker van mijne

    Compagnie, die in 1903-4 en # met mij

    onder de wapens was geweest, onrust

    baarde op elk aangezicht.

    Het was avond, van eten was er geen

    spraak gezien ieder voorzich moest zorgen,

    na loopen- en zoeken geluktte ik er eindelijk

    in met enige mijner  oude  makkers

    nachtverblijf te vinden in de stad,

    in het prachtig ((St. Rombouts Collegie)).

    De waarde overste ontving ons met

    veel goedheid - maar wat wilt gij in

    zulke omstandigheden? Nooit gaat nog

    die plaats uit mijn geheugen - met haar




  • December 17, 2017 21:18:49 Arjan Stoffels

     Linkerpagina 

    weendt , die jonge dochter gaat gij hem

    nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

    verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

    weendt!

    De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

    trein met zijne lange rij rijtuigen staat

    vaardig, op eenige oogenblikken is alles

    volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

    toch ginds op het Italieplein die handen,

    die zakdoeken, die moeder die haar

    zoontje onder de armen heeft opgenomen

    om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

    tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

    Traagzaam bracht ons het kolenvuur

    in beweging, ieder zweeg bij het denken

    naar heet slagveld!

    ((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

    mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

    familie- en kennissen)) tot wederziens

    morgsavonds misschien lig ik reeds op

    het slagved onder de modder - of erg gekwets

    door de kogel des vijands op het

    veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

    maar zienloos  ...  land  hand  heeft mij

     Rechterpagina 

    gespaard.

    Om elf uren voormiddag kwamen wij in

    Mechelen aan, waar onzen depot is, welke

    ééne volksmenigte, overheden van het leger

    waren er tegenwoordig - en verzamelende  ... 

    mannen om zoo per Compagnie - in de beste

    orde naar de depot ons te begeven.

    Bij ons aankomen de straten der stad

    vol volk, de Cour des depot's vol volk, alle

    plaatsen van het gebouw vol volk, hier en

    daar zag ik één oude makker van mijne

    Compagnie, die in 1903-4 en # met mij

    onder de wapens was geweest, onrust

    baarde op elk aangezicht.

    Het was avond, van eten was er geen

    spraak gezien ieder voorzich moest zorgen,

    na loopen- en zoeken geluktte ik er eindelijk

    in met enige mijner  oude  makkers

    nachtverblijf te vinden in de stad,

    in het prachtig ((St. Rombouts Collegie)).

    De waarde overste ontving ons met

    veel goedheid - maar wat wilt gij in

    zulke omstandigheden? Nooit gaat nog

    die plaats uit mijn geheugen - niet haar




  • December 17, 2017 21:09:30 Arjan Stoffels

     Linkerpagina 

    weendt , die jonge dochter gaat gij hem

    nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

    verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

    weendt!

    De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

    trein met zijne lange rij rijtuigen staat

    vaardig, op eenige oogenblikken is alles

    volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

    toch ginds op het Italieplein die handen,

    die zakdoeken, die moeder die haar

    zoontje onder de armen heeft opgenomen

    om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

    tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

    Traagzaam bracht ons het kolenvuur

    in beweging, ieder zweeg bij het denken

    naar heet slagveld!

    ((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

    mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

    familie- en kennissen)) tot wederziens

    morgsavonds misschien lig ik reeds op

    het slagved onder de modder - of erg gekwets

    door de kogel des vijands op het

    veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

    maar zienloos  ...  land  hand  heeft mij

     Rechterpagina 

    gespaard.

    Om elf uren voormiddag kwamen wij in

    Mechelen aan, waar onzen depot is, welke

    ééne volksmenigte, overheden van het leger

    waren er tegenwoordig - en verzamelende  ... 

    mannen om zoo per Compagnie - in de beste

    orde naar de depot ons te begeven.

    Bij ons aankomen de straten der stad

    vol volk, de Cour des depot's vol volk, alle

    plaatsen van het gebouw vol volk, hier en

    daar zag ik één oude makker van mijne

    Compagnie, die in 1903-4 en # met mij

    onder de wapens was geweest, onrust

    baarde op elk aangezicht.

    Het was avond, van eten was er geen

    spraak gezien ieder voorzich moest zorgen,

    na loopen- en zoeken geluktte ik er eindelijk

    in met enige mijner  oude  makkers

    nachtverblijf te vinden in de stad,

    in het prachtig ((St. Rombouts Collegie)).

    De waarde overste ontving ons met

    veel goedheid - maar wat wilt gij in

    zulke omstandigheden? Noot gaat nog

    die plaats uit mijn geheugen - niet haar




  • December 17, 2017 21:04:28 Arjan Stoffels

     Linkerpagina 

    weendt , die jonge dochter gaat gij hem

    nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

    verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

    weendt!

    De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

    trein met zijne lange rij rijtuigen staat

    vaardig, op eenige oogenblikken is alles

    volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

    toch ginds op het Italieplein die handen,

    die zakdoeken, die moeder die haar

    zoontje onder de armen heeft opgenomen

    om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

    tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

    Traagzaam bracht ons het kolenvuur

    in beweging, ieder zweeg bij het denken

    naar heet slagveld!

    ((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

    mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

    familie- en kennissen)) tot wederziens

    morgsavonds misschien lig ik reeds op

    het slagved onder de modder - of erg gekwets

    door de kogel des vijands op het

    veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

    maar zienloos  ...  land  hand  heeft mij

     Rechterpagina 

    gespaard.

    Om elf uren voormiddag kwamen wij in

    Mechelen aan, waar onzen depot is, welke

    ééne volksmenigte, overheden van het leger

    waren er tegenwoordig - en verzamelende  ... 

    mannen om zoo per Compagnie - in de beste

    orde naar de depot ons te begeven.





  • December 17, 2017 21:00:13 Arjan Stoffels

     Linkerpagina 

    weendt , die jonge dochter gaat gij hem

    nog wederzien? Zijn al hare droomen nu

    verijdeld? Zij verbergt het gelaat en

    weendt!

    De Zeven uren zijn geslagen: de zwarte

    trein met zijne lange rij rijtuigen staat

    vaardig, op eenige oogenblikken is alles

    volzet, welk onfscheurend  ... oogenblik zie

    toch ginds op het Italieplein die handen,

    die zakdoeken, die moeder die haar

    zoontje onder de armen heeft opgenomen

    om vader één laatste vaarwel ((ja misschien

    tot in der eeuwigheid)) toe te roepen.

    Traagzaam bracht ons het kolenvuur

    in beweging, ieder zweeg bij het denken

    naar heet slagveld!

    ((Vaarwel geboortegrond)) waarop ik

    mijn dartele jaren heb gelaten ((Vaarwel

    familie- en kennissen)) tot wederziens

    morgsavonds misschien lig ik reeds op

    het slagved onder de modder - of erg gekwets

    door de kogel des vijands op het

    veld van ellende, Neen! één Krachtdadig -

    maar zinloos land heeft mij

     Rechterpagina 





Description

Save description
  • 51.0179009||4.4833128||

    Mechelen

  • 51.0296262||4.4842924||

    St. Rombouts College, Mechelen

Location(s)
  • Document location Mechelen
  • Additional document location St. Rombouts College, Mechelen


ID
13829 / 149131
Source
http://europeana1914-1918.eu/...
Contributor
Julienne Peeters
License
http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/


August 1, 1914
  • Nederlands


  • Remembrance



Notes and questions

Login to leave a note